Rozmowa o emocjach, wychowaniu i codzienności Twojej rodziny.
Grafika ilustracyjna AI
Psycholog dziecięcy pracuje z dziećmi, młodzieżą oraz ich rodzicami. Pomaga rozpoznawać potrzeby rozwojowe, rozumieć trudności emocjonalne i zachowania oraz szukać odpowiednich form wsparcia.
Korzysta z rozmowy z rodzicami, obserwacji dziecka i — gdy wymaga tego cel badania — narzędzi diagnostycznych. Ważną częścią pracy jest uwzględnianie codzienności dziecka: relacji, sytuacji w domu, przedszkolu lub szkole.
Podczas konsultacji możesz przyjrzeć się sytuacjom, które są trudne dla Ciebie i dziecka. Rozmawiamy o tym, co poprzedza napięcie, jak reagują domownicy i jakie rozwiązania były już próbowane.
Wspólnie wybieramy możliwe do wprowadzenia kroki: czytelniejsze zasady, sposób komunikacji, rutynę lub wsparcie dziecka w radzeniu sobie z frustracją. Rodzic może korzystać z konsultacji samodzielnie albo jako części współpracy związanej z terapią dziecka.
Warto porozmawiać, gdy trudności powtarzają się, utrzymują lub utrudniają codzienność dziecka i rodziny. Nie musisz wiedzieć, z czego wynikają.
Kiedy reakcje dziecka są trudne do zrozumienia, a codzienne sytuacje często kończą się napięciem.
Gdy obawy utrudniają rozstania, sen, zabawę albo udział w zajęciach w przedszkolu lub szkole.
Kiedy zauważasz utrzymującą się zmianę nastroju, mniej radości lub wycofywanie się z bliskich relacji.
Jeśli dziecku trudno odnaleźć się w grupie, nawiązywać znajomości lub radzić sobie z konfliktami.
Gdy pojawia się niechęć do chodzenia na zajęcia, trudności z koncentracją lub sygnały niepokoju od wychowawców.
Przeprowadzka, rozstanie, nowy etap w rodzinie — albo potrzeba omówienia granic, rutyny i sposobu reagowania.
Nie trzeba czekać na kryzys. Możesz przyjść także wtedy, gdy chcesz lepiej zrozumieć potrzeby dziecka i omówić swoje wątpliwości wychowawcze.
To przykłady sytuacji do omówienia, nie lista rozpoznań. Znaczenie mają wiek dziecka, jego sytuacja oraz nasilenie i czas trwania trudności.
Nie musisz przychodzić z gotowym rozpoznaniem. Możesz zacząć od opowiedzenia, co Cię niepokoi i w jakich sytuacjach potrzebujesz wsparcia.
Pierwsza konsultacja zwykle odbywa się z rodzicem lub rodzicami, bez dziecka. Rozmawiamy o jego rozwoju, zgłaszanych trudnościach, zdrowiu, relacjach i codziennym funkcjonowaniu. Możesz opowiedzieć o konkretnych sytuacjach oraz swoich pytaniach i oczekiwaniach.
Spotkanie ma charakter wywiadowy, ale jest też przestrzenią na wyjaśnienie wątpliwości. W podsumowaniu omawiamy wstępny kierunek pomocy i ustalamy, jakie kolejne kroki mogą być potrzebne.
Na indywidualne spotkania dzieci zapraszamy zwykle od 3. roku życia. Rodzice młodszych dzieci również mogą zgłosić się po pomoc. Po pierwszym wywiadzie ustalamy, czy i w jakiej formie bezpośrednie spotkanie z dzieckiem będzie przydatne.
Jeśli potrzebna jest rozmowa lub obserwacja dziecka, dostosowujemy jej przebieg do wieku i możliwości. Zebrane informacje pomagają doprecyzować wstępne rozumienie trudności oraz plan dalszej współpracy.
W pracy Weroniki Skałeckiej kolejność rozmów bywa zmieniana, gdy wymaga tego sytuacja — na przykład gdy nastolatek potrzebuje pilnie opowiedzieć o swoich trudnościach. Sposób rozpoczęcia współpracy, udział rodziców oraz zasady kontaktu są ustalane indywidualnie, z uwzględnieniem potrzeb i bezpieczeństwa młodej osoby.
To obszary, do których często wracamy w pracy z rodzicami. Zakres rozmowy i propozycje wsparcia dopasowujemy do konkretnego dziecka oraz sytuacji rodziny.
Granice pomagają jasno określić, jakie zachowania są możliwe, a jakie wymagają zatrzymania. Na konsultacji ćwiczymy krótkie, zrozumiałe komunikaty i spokojne reagowanie na protest. Zasady dobieramy do wieku oraz możliwości dziecka, dbając o bezpieczeństwo i relację.
Przyglądamy się temu, jak dziecko rozpoznaje i wyraża emocje oraz co pomaga mu wracać do równowagi. Omawiamy wsparcie podczas złości, lęku i frustracji. Uczymy się odróżniać akceptację emocji od zgody na zachowania, które krzywdzą innych.
Wspólnie dobieramy proste zadania do wieku i umiejętności dziecka. Rozmawiamy o tym, jak pokazywać kolejne kroki, ustalać realistyczne oczekiwania i zauważać wysiłek. Obowiązki są okazją do uczenia samodzielności i udziału w życiu rodziny.
Rutyna to powtarzalna kolejność codziennych czynności, na przykład poranka, posiłków czy przygotowania do snu. Pomaga dziecku wiedzieć, czego może się spodziewać. Zapewnia ona poczucie bezpieczeństwa. Na konsultacji planujemy prosty rytm dnia oraz sposoby zapowiadania zmian, pozostawiając miejsce na elastyczność.
Omawiamy spokojne, proporcjonalne reakcje związane z konkretnym zachowaniem. Szukamy sposobów uczenia naprawiania szkody i odpowiedzialności, na przykład wspólnego posprzątania rozlanej wody. Uwzględniamy wiek, umiejętności i przyczynę zachowania, bez zawstydzania i karania za samo odczuwanie emocji.
Tworzymy rodzinny plan korzystania z telefonu, gier i innych ekranów. Uwzględniamy wiek dziecka, treści, sen, naukę, relacje i aktywności poza siecią. Rozmawiamy o zapowiadaniu końca korzystania z urządzeń, wspólnych zasadach i przykładzie dawanym przez dorosłych.
Jedno spotkanie trwa 50 minut. Czas całej współpracy ustalamy indywidualnie — konsultacja dla rodzica nie oznacza automatycznie rozpoczęcia długotrwałej terapii.
Na początku nie zawsze da się określić, jak długo potrwa terapia dziecka. Może obejmować kilka miesięcy, pół roku, rok albo dłuższy okres. Zależy to między innymi od rodzaju trudności, celów, potrzeb dziecka i tego, co ujawni się podczas kolejnych spotkań.
Wstępny plan doprecyzowujemy po poznaniu dziecka i aktualizujemy w toku współpracy. Wracamy do ustalonych celów, omawiamy zmiany i wspólnie oceniamy dalsze potrzeby.
Konsultacje rodzicielskie mogą stanowić samodzielną formę wsparcia lub towarzyszyć terapii dziecka. Częstotliwość spotkań ustalamy zależnie od potrzeb i etapu pracy.
W praktyce Weroniki Skałeckiej spotkania z rodzicami w trakcie terapii dziecka odbywają się często około raz w miesiącu. To elastyczne ustalenie: kontakt może być częstszy lub rzadszy, jeśli wymaga tego sytuacja.
W razie wskazań rekomendujemy konsultację z psychiatrą dziecięcym, innym specjalistą lub kontakt z poradnią psychologiczno-pedagogiczną. Wyjaśniamy, czemu miałaby służyć taka konsultacja i jakie informacje warto na nią zabrać. Zakres kontaktu z innymi osobami lub placówkami uzgadniamy z rodziną, z poszanowaniem poufności.
Jeśli potrzebujesz informacji o konkretnych usługach, sprawdź również diagnozę ADHD u dzieci lub wsparcie dzieci doświadczających lęku.
Najważniejsze informacje o rozpoczęciu współpracy, wieku dziecka i organizacji spotkań.
Tak. Pierwsza konsultacja zwykle odbywa się z rodzicem lub rodzicami, bez dziecka. Możesz też korzystać z konsultacji rodzicielskich jako samodzielnej formy wsparcia. Podczas rozmowy ustalamy, czy potrzebne będzie spotkanie z dzieckiem.
Tak. Rodzice młodszych dzieci mogą umówić konsultację. Najpierw zbieramy wywiad i ustalamy, czy bezpośrednie spotkanie z dzieckiem będzie przydatne oraz jak powinno wyglądać. Na indywidualne spotkania dzieci zapraszamy zwykle od 3. roku życia.
Kolejność rozmów dostosowujemy do sytuacji. W pracy Weroniki Skałeckiej możliwe jest rozpoczęcie od rozmowy z nastolatkiem, gdy wymaga tego jego aktualna potrzeba wsparcia. Udział rodziców i zasady rozpoczęcia współpracy ustalamy indywidualnie.
Nie. Możesz umówić konsultację, żeby omówić konkretną sytuację i możliwe dalsze kroki. Dopiero po poznaniu potrzeb rodziny proponujemy formę wsparcia. Nie każda konsultacja prowadzi do rozpoczęcia terapii dziecka.
Częstotliwość ustalamy indywidualnie. W praktyce Weroniki Skałeckiej podczas terapii dziecka spotkania z rodzicami odbywają się często około raz w miesiącu. Ten rytm może się zmieniać zależnie od potrzeb i etapu pracy.
Nie zawsze. Proces może trwać kilka miesięcy, pół roku, rok albo dłużej. Podczas pracy mogą pojawić się dodatkowe trudności lub nowe cele. Dlatego plan i potrzebę dalszych spotkań omawiamy w toku współpracy.
Zapisz kilka konkretnych sytuacji, o których chcesz porozmawiać. Zastanów się, od kiedy zauważasz trudności i co było już pomocne. Jeśli masz wcześniejsze opinie lub informacje ze szkoły, możesz zabrać je na spotkanie.
Konsultacja u mgr Patrycji Zielińskiej kosztuje 220 zł, a u mgr Weroniki Skałeckiej 240 zł. Każde spotkanie trwa 50 minut. Pozostałe usługi i ich zakres znajdziesz w cenniku gabinetu.
Wybierz specjalistkę i termin w kalendarzach lub skontaktuj się z gabinetem. Możesz zacząć od konsultacji dla rodzica.
Ibn Siny Awicenny 54/10
52-405 Wrocław
Opis organizacji konsultacji przedstawia praktykę gabinetu. Dodatkowe informacje znajdziesz w materiałach edukacyjnych: AACAP — kiedy szukać wsparcia dla dziecka, CDC — rutyny i zasady u młodszych dzieci, American Academy of Pediatrics — wspierające wychowanie oraz rodzinny plan korzystania z mediów. Zalecenia dobieramy indywidualnie.
Informacje o przetwarzaniu danych znajdziesz w Polityce prywatności.
